พระไตรปิฎก

ก็ดี ทาผู้มีจิตเลื่อมใสจัดไทยธรรมให้ เป็นของควรบูชาตามสมควรแล้ว บริจาค ในท่านผู้ประพฤติพรหมจรรย์ทั้งหลายซึ่ง เป็นเนื้อนาดี การบูชา การบริจาคที่ กระทำในท่านเหล่านั้น ผู้เป็นทักษิไณย- บุคคล ย่อมเป็นการบูชาอย่างดี เป็นการ บริจาคอย่างดีพร้อมมูล ยัญย่อมมีผล ไพบูลย์ และเทวดา เลื่อมใส. ปราชญ์ผู้ศรัทธา มีใจปลอดโปร่ง (จากความตระหนี่) ครั้นบูชายัญอย่างนี้ แล้ว ย่อมเป็นบัณฑิตเข้าถึงโลกอันไม่มี ความเบียดเบียนเป็นสุข. จบอุทายิสูตรที่ ๑๐ จบจักกวรรคที่ ๔ อรรถกถาอุทายิสูตร พึงทราบวินิจฉัยในอุทายิสูตรที่ ๑๐ ดังต่อไปนี้ :- บทว่า อภิสงฺขตํ คือทำให้เป็นกอง. บทว่า นิรารมฺภํ คือ เว้นความปรารภสัตว์. บทว่า ยญฺํ คือ ไทยธรรม. ที่จริงไทยธรรมนั้น เขาเรียกว่า ยัญ เพราะเขาพึงบูชา. บทว่า กาเลน คือ ตามกาลอันควร คือเหมาะ. บทว่า อุปสํยนฺติ คือย่อมเข้าไปถึง. บทว่า กุลํ คตึ ความว่า