พระไตรปิฎก

ผู้มีพระภาคเจ้าว่า ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ภิกษุรูปหนึ่งถูกงูกัดทำกาละ แล้วในกรุงสาวัตถี พระองค์ตรัสว่า ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุรูปนั้น ไม่ได้ แผ่เมตตาจิตไปถึงตระกูลพระยางูทั้ง ๔ เป็นแน่ เพราะถ้าภิกษุนั้น พึงแผ่เมตตา ถึงตระกูลพระยางูทั้ง ๔ ไซร้ ภิกษุนั้นก็ไม่พึงถูกงูกัดตายเลย ตระกูลพระยางู ทั้ง ๔ คืออะไรบ้าง คือ ตระกูลพระยางูชื่อวิรูปักขะ ตระกูลพระยางูชื่อ เอราปถะ ตระกูลพระยางูชื่อฉัพยาปุตตะ ตระกูลพระยางูชื่อกัณหา โคตมกะ ภิกษุทั้งหลาย ภิกษุนั้น ไม่ได้แผ่เมตตาจิตไปถึงตระกูลพระยางูทั้ง ๔ นี้เป็นแน่ เพราะถ้าภิกษุนั้นพึงแผ่เมตตาจิตไปถึงตระกูลพระยางูทั้ง ๔ นี้ไซร้ ภิกษุนั้น ก็ไม่พึงถูกงูกัดตายเลย ภิกษุทั้งหลาย เราอนุญาตให้ภิกษุแผ่เมตตาจิต ไปถึงตระกูลพระยางูทั้ง ๔ นี้ เพื่อคุ้มตน เพื่อรักษาตน เพื่อป้องกันตน ความเป็นมิตรของเรา จงมีกับงู ตระกูลวิรูปักขะทั้งหลาย ความเป็นมิตร ของเรา จงมีกับงูตระกูลเอราปถะทั้งหลาย ความเป็นมิตรของเรา จงมีกับงูตระกูล ฉัพยาปุตตะทั้งหลาย ความเป็นมิตรของ เรา จงมีกับงูตระกูลกัณหาโคตมกะทั้งหลาย ความเป็นมิตรของเรา จงมีกับสัตว์ไม่มี เท้าทั้งหลาย ความเป็นมิตรของเรา จงมี กับสัตว์ ๒ เท้าทั้งหลาย ความเป็นมิตร ของเรา จงมีกับสัตว์ ๔ เท้าทั้งหลาย ความเป็นมิตรของเรา จงมีกับสัตว์มีเท้า มากทั้งหลาย ขอสัตว์ไม่มีเท้าอย่าเบียด- เบียนเรา สัตว์ ๒ เท้าก็อย่าเบียดเบียนเรา