พระไตรปิฎก

ประการนี้แล อันสมณะ พราหมณ์ เทวดา มาร พรหม หรือใคร ๆ ใน โลกไม่พึงได้. ประโยชน์แม้เล็กน้อยในโลกนี้ อัน ใคร ๆ ย่อมไม่ได้เพราะการเศร้าโศก เพราะการคร่ำครวญ พวกอมิตรทราบว่า เขาเศร้าโศก เป็นทุกข์ ย่อมดีใจ ก็คราวใด บัณฑิตผู้พิจารณารู้เนื้อความ ไม่หวั่นไหว ในอันตรายทั้งหมด คราวนั้น พวกอมิตร เห็นหน้าอันไม่ผิดปกติของบัณฑิตนั้น ยิ้ม- แย้มตามเคยย่อมเป็นทุกข์ บัณฑิตพึงได้ ประโยชน์ในที่ใด ๆ ด้วยประการใด ๆ เพราะการสรรเสริญ เพราะความรู้ เพราะ กล่าวคำสุภาษิต เพราะการบำเพ็ญทาน หรือเพราะประเพณีของตนก็พึงบากบั่นใน ที่นั้น ๆ ด้วยประการนั้น ๆ ถ้าพึงทราบว่า ความต้องการอย่างนี้อันเราหรือผู้อื่นไม่พึง ได้ไซร้ ก็ไม่ควรเศร้าโศก ควรตั้งใจ ทำงานโดยเด็ดขาดว่า บัดนี้เราทำอะไรอยู่ ดังนี้. จบฐานสูตรที่ ๘