พระไตรปิฎก

๘. ทุติยสัปปุริสสูตร [๑๒๘] ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย สัปบุรุษเมื่อเกิดในตระกูล ย่อมเกิดเพื่อประโยชน์ เพื่อเกื้อกูล เพื่อความสุข แก่ชนเป็นอันมาก คือ ย่อมเกิดเพื่อประโยชน์ เพื่อเกื้อกูล เพื่อความสุขแก่มารดาบิดา ๑ แก่บุตรภรรยา ๑ แก่หมู่คนผู้เป็นทาสกรรมกร ๑ แก่มิตรอำมาตย์ ๑ แก่ญาติที่ล่วงลับไปแล้ว ๑ แก่พระราชา ๑ แก่เทวดาทั้งหลาย ๑ แก่สมณพราหมณ์ ๑ ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย มหาเมฆเมื่อตกให้ข้าวกล้า เจริญงอกงาม ย่อมตกเพื่อประโยชน์ เพื่อเกื้อกูล เพื่อความสุขแก่ชน เป็นอันมาก ฉันใด สัปบุรุษก็ฉันนั้นเหมือนกัน เมื่อเกิดในตระกูล ย่อมเกิดเพื่อประโยชน์ เพื่อเกื้อกูล เพื่อความสุข แก่ชนเป็นอันมา คือ ย่อมเกิดเพื่อประโยชน์ เพื่อเกื้อกูล เพื่อความสุข แก่มารดา บิดา... แก่สมณพราหมณ์. สัปบุรุษผู้มีปัญญาอยู่ครองเรือน เป็นผู้ ไม่เกียจคร้านทั้งกลางคืนกลางวัน บำเพ็ญตน เพื่อประโยชน์แก่ชนเป็นอันมาก ในชั้นต้นระลึก ถึงอุปการะที่ท่านทำไว้ก่อน ย่อมบูชามารดา บิดาโดยชอบธรรม สัปบุรุษผู้มีศรัทธาตั้งมั่น แล้ว มีศีลเป็นที่รัก ทราบธรรมเล้ว ย่อมบูชา บรรพชิตไม่ครองเรือน ไม่มีบาปประพฤติ พรหมจรรย์ สัปบุรุษนั้นเป็นผู้เกื้อกูลต่อพระ- ราชา ต่อเทวดา ต่อญาติและสหายทั้งหลาย