พระไตรปิฎก

ถ่อยคนนี้กล่าวสรรเสริญสมณะหัวโล้นนั้น อย่างนี้ อย่างนี้ ทุกหน ทุกแห่ง. ใช้ในการรับคำ ได้ในประโยคเป็นต้นอย่างนี้ ว่า เอวํ ภนฺเตติ โข เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ ภิกษุเหล่านั้น ทูลรับพระดำรัส ของพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า อย่างนั้น พระเจ้าข้า. ใช้ในอาการ ได้ในประโยคเป็นต้นอย่างนี้ว่า เอวํ พฺยา โข อหํ ภนฺเต ภควตา ธมฺมํ เทสิตํ อาชานามิ ข้าแต่ท่านผู้เจริญ ข้าพเจ้า ย่อมรู้ทั่วถึงธรรมที่พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงแสดงแล้ว อย่างนี้ จริง. ใช้ในการชี้แจง ได้ในประโยคเป็นต้นว่า เอหิ ตฺวํ มาณวก เยน สมโณ อานนฺโท เตนุ- ปสงฺกม. อุปสงฺกมิตฺวา มม วจเนน สมณํ อานนฺทํ อปฺปาพาธํ อปฺปาตงฺกํ ลหุฏฺานํ พลํ ผาสุวิหารํ ปุจฺฉ สุโภ มาณโว โตเทยฺยปุตฺโต ภวนฺตํ อานนฺทํ อปฺปาพาธํ อปฺปาตงฺกํ ลหุฏฺานํ พลํ ผาสุวิหาร ปุจฺฉตีติ เอวญฺจ วเทหิ สาธุ กิร ภวํ อานนฺโท เยน สุภสฺส มาณวสฺส โตเทยฺยปุตฺตสฺส นิเวสนํ เตนุ- ปสงฺกมตุ อนุกมฺปํ อุปาทายฺ มานี่แน่ะ พ่อหนุ่ม เจ้าจงเข้าไปทาท่านพระ- อานนท์ แล้วเรียนถามท่านพระอานนท์ ถึงความไม่ มีอาพาธ ความไม่มีโรค ความคล่องแคล่ว ความมี กำลัง ความอยู่สำราญ และจงพูดอย่างนี้ว่า สุภมาณพ