Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 39 หน้าที่ 216

เล่ม มมร. 39 หน้า 216 ข้อ 7
พระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐสุด ทรงสรรเสริญสมาธิ อันใดว่าเป็นธรรมอันสะอาด ปราชญ์ทั้งหลายกล่าว สมาธิอันใดว่าให้ผลโดยลำดับ สมาธิอื่นที่เสมอด้วย สมาธิอันนั้นไม่มี แม้อันนี้ เป็นรัตนะอันประณีต ในพระธรรม. ด้วยคำสัตย์นี้ ขอความสวัสดีจงมี. บุคคลเหล่าใด ๘ จำพวก ๔ คู่ อันสัตบุรุษทั้ง หลายสรรเสริญแล้ว บุคคลเหล่านั้นเป็นสาวกของ พระสุคต ควรแก่ทักษิณาทาน ทานทั้งหลาย ที่เขา ถวายในบุคคลเหล่านั้นย่อมมีผลมาก แม้อันนี้ เป็น รัตนะอันประณีตในพระสงฆ์ ด้วยคำสัตย์นี้ ขอความ สวัสดีจงมี. พระอริยบุคคลเหล่าใด ในศาสนาของพระพุทธ- โคดม ประกอบดีแล้ว มีใจมั่นคง ปราศจากความ อาลัย พระอริยบุคคลเหล่านั้น ถึงพระอรหัตที่ควรถึง หยั่งเข้าสู่พระนิพพาน ได้ความดับกิเลสเปล่า ๆ เสวย ผลอยู่ แม้อันนี้ เป็นรัตนะอันประณีตในพระสงฆ์ ด้วยคำสัตย์นี้ ขอความสวัสดีจงมี. พระโสดาบันจำพวกใด ทำให้แจ้งอริยสัจ ที่ พระศาสดาผู้มีปัญญาลึกซึ้งทรงแสดงดีแล้ว ถึงแม้ว่า พระใสดาบันจำพวกนั้น จะเป็นผู้ประมาทอย่างแรง กล้า ท่านก็ไม่ถือเอาภพที่ ๘ แม้อันนี้ เป็นรัตนะอัน ประณีตในพระสงฆ์ด้วยคำสัตย์นี้ ขอความสวัสดีจงมี.
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka