Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 39 หน้าที่ 358

เล่ม มมร. 39 หน้า 358 ข้อ 10
นิคมกถา ด้วยกถามีประมาณเท่านี้ ข้าพเจ้ากล่าวคำใดไว้ว่า ข้าพเจ้าไหว้พระรันตรัยอันสูงสุดแห่งวัตถุที่ควร ไหว้แล้ว จักแต่งอรรถกถาแห่งขุททกปาฐะบางปาฐะ. ในคำนั้น เป็นอันข้าพเจ้าแต่งอรรถกถาแห่งขุททกปาฐะ ๙ ประเภท คือ ๑. สรณะ ๒. สิกขาบท ๓. ทวัตติงสาการ ๔. กุมารปัญหา ๕. มงคล- สูตร ๖. รัตนสูตร ๗. ติโรกุฑฑสุตร ๘. นิธิกัณฑสูตร และ ๙. เมตตสูตร ก่อน. ด้วยเหตุนั้น ข้าพเจ้าจึงกล่าวคำนี้ว่า ข้าพเจ้า ประสงค์จะให้พระสัทธรรมตั้งมั่น จึง แต่งอรรถกถาแห่งขุททกปาฐะนี้ ประสบกุศลอันใด. ขอชนนี้ จงพลันบรรลุความเจริญ งอกงาม ไพบูลย์ในธรรมที่พระอริยเจ้าประกาศแล้ว เพราะอานุ- ภาพแต่งกุศลอันนั้น. อรรถกถาแห่งขุททกปาฐะชื่อปรมัตถโชติกานี้ รจนาโดยพระเถระ ที่ ท่านครูทั้งหลายถวายนามว่า พุทธโฆสะ ผู้ประดับด้วยคุณคือความบริสุทธิ์ ความเชื่อ ความรู้และความเพียร อันคุณสมุทัย คือ ศีลอาจาระ อาชวะและ ปัททวะเป็นต้นดลบันดาลแล้ว ผู้สามารถหยั่งลงสู่ชัฏ คือ ลัทธิตนและลัทธิอื่น ประกอบด้วยความรู้ความฉลาด ผู้มีประภาพคืออำนาจแห่งญาณอันไม่มีอะไร ขัดขวางในสัตถุศาสน์ อันต่างโดยพระไตรปิฎกปริยัตติธรรมพร้อมทั้งอรรถกถา เป็นมหากวีประถอบด้วยความงามแห่งวจนะอันไพเราะโอฬารที่เปล่งได้สะดวก
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka