พระไตรปิฎก

คาถาธรรมบท อรหันตวรรค๑ที่ ๗ ว่าด้วยภิกษุอรหันต์ [๑๗] ๑. ความเร่าร้อน ย่อมไม่มีแก่ท่านผู้มีทางไกล อันถึงแล้ว หาความเศร้าโศกมิได้ หลุดพ้นแล้วในที่ ทั้งปวง ผู้ละกิเลสเครื่องร้อยรัดทั้งปวงได้แล้ว. ๒. ท่านผู้มีสติย่อมออก ท่านย่อมไม่ยินดีใน ที่อยู่ ท่านละความห่วงใยเสีย เหมือนฝูงหงส์ละเปือก ตมไปฉะนั้น. ๓. คติของชนทั้งหลายผู้หาสั่งสมมิได้ ผู้กำหนด รู้โภชนะ มีสุญญตวิโมกข์ และอนิมิตตวิโมกข์ เป็นอารมณ์ ไปตามยาก เหมือนทางไปของฝูงนก ในอากาศฉะนั้น. ๔. อาสวะทั้งหลายของบุคคลใดสิ้นแล้ว บุคคล ใดไม่อาศัยแล้วในอาหารและสุญญตวิโมกข์ อนิมิตต- วิโมกข์ เป็นโคจรของบุคคลใด ร่องรอยของบุคคล นั้น ๆ รู้ได้ยาก เหมือนรอยของนกทั้งหลายในอากาศ ฉะนั้น. ๕. อินทรีย์ทั้งหลายของภิกษุใด ถึงความสงบ แล้ว เหมือนม้าอันนายสารถีฝึกดีแล้วฉะนั้น แม้ ๑. ในวรรคนี้ มีอรรถกถา ๑๐ เรื่อง.