พระไตรปิฎก

หมู่สัตว์นอกนี้ บุคคลชนะแล้วไม่ประเสริฐเลย (เพราะ) เมื่อบุรุษฝึกตนแล้ว ประพฤติสำรวม เป็นนิตย์ เทวดา คนธรรพ์ มาร พร้อมทั้งพรหม พึงทำความชนะของสัตว์เห็นปานนั้น ให้กลับแพ้ ไม่ได้เลย. ๕. ผู้ใด พึงบูชาด้วยทรัพย์พันหนึ่งทุก ๆ เดือนสิ้น ๑๐๐ ปี ส่วนการบูชานั้นนั่นแลของผู้ที่พึง บูชา ท่านผู้มีตนอบรมแล้วคนเดียว แม้ครู่หนึ่ง ประเสริฐกว่าการบูชาของผู้นั้น การบูชาสิ้น ๑๐๐ ปี จะประเสริฐอะไรเล่า. ๖. ก็สัตว์ใด พึงบำเรอไฟในป่าตั้ง ๑๐๐ ปี ส่วนเขาพึงบูชาท่านผู้มีตนอบรมแล้วผู้เดียว แม้ครู่ หนึ่ง การบูชานั้นนั่นแลประเสริฐกว่า (การบูชาไฟ ในป่าตั้ง ๑๐๐ ปี) การบูชา ๑๐๐ ปี จะประเสริฐ อะไรเล่า. ๗. ผู้มุ่งบุญพึงบูชายัญและทำบำบวงอย่างใด อย่างหนึ่งในโลกตลอดปี ทานนั้นแม้ทั้งหมดไม่ถึง ส่วน ๔ การอภิวาทในท่านผู้ดำเนินตรงประเสริฐสุด. ๘. ธรรม ๔ ประการ คือ อายุ วรรณะ สุขะ พละ เจริญแก่บุคคลผู้กราบไหว้เป็นปกติ ผู้อ่อนน้อมต่อท่านผู้เจริญเป็นนิตย์. ๙. ก็ผู้ใดทุศีล มีใจไม่ตั้งมั่น พึงเป็นอยู่