พระไตรปิฎก

๖. อันคนพาล ทำกรรมทั้งหลายอันลามกอยู่ ย่อมไม่รู้ (สึก) บุคคลผู้มีปัญญาทราม ย่อมเดือดร้อน ดุจถูกไฟไหม้ เพราะกรรมของตนเอง. ๗. ผู้ใด ประทุษร้ายในท่านผู้ไม่ประทุษร้าย ทั้งหลาย ผู้ไม่มีอาชญาด้วยอาชญา ย่อมถึงฐานะ ๑๐ อย่าง อย่างใดอย่างหนึ่งพลันทีเดียว คือ ถึง เวทนากล้า ๑ ความเสื่อมทรัพย์ ๑ ความสลายแห่ง สรีระ ๑ อาพาธหนัก ๑ ความฟุ้งซ่านแห่งจิต ๑ ความขัดข้องแต่พระราชา ๑ การถูกกล่าวตู่อย่างร้าย แรง ๑ ความย่อยยับแห่งเครือญาติ ๑ ความเสียหาย แห่งโภคะทั้งหลาย ๑ อีกอย่างหนึ่ง ไฟป่าย่อมไหม้ เรือนของเขา ๑ ผู้นั้นมีปัญญาทราม เพราะกายแตก ย่อมเข้าถึงนรก. ๘. การประพฤติเป็นคนเปลือย ก็ทำสัตว์ให้ บริสุทธิ์ไม่ได้ การเกล้าชฎาก็ไม่ได้ การนอนเหนือ เปือกตมก็ไม่ได้ การไม่กินข้าวก็ดี การนอนบนแผ่น- ดินก็ดี ความเป็นผู้มีกายหมักหมมด้วยธุลีก็ดี ความ เพียรด้วยการนั่งกระหย่งก็ดี (แต่ละอย่าง) หาทำ สัตว์ผู้ยังไม่ล่วงสงสัยให้บริสุทธิ์ได้ไม่. ๙. แม้ถ้าบุคคลประดับแล้ว พึงประพฤติสม่ำ เสมอ เป็นผู้สงบ ฝึกแล้ว เที่ยงธรรม มีปกติประ-