พระไตรปิฎก

๖. ราชรถที่วิจิตรดียังคร่ำคร่าได้เเล อนึ่ง ถึง สรีระ ก็ย่อมถึงความคร่ำคร่า ธรรมของสัตบุรุษหา เข้าถึงความคร่ำคร่าไม่ สัตบุรุษทั้งหลายแล ย่อม ปราศรัยกับด้วยสัตบุรุษ. ๗. คนมีสุตะน้อยนี้ ย่อมแก่เหมือนโคถึก เนื้อ ของเขาย่อมเจริญ แต่ปัญญาของเขาหาเจริญไม่. ๘. เราแสวงหาช่างผู้ทำเรือน เมื่อไม่ประสบ จึงได้ท่องเที่ยวไปสู่สงสาร มีชาติเป็นอเนก ความ เกิดบ่อย ๆ เป็นทุกข์ แน่ะนายช่างผู้ทำเรือน เราพบ ท่านแล้ว ท่านจะทำเรือนอีกไม่ได้ ซี่โครงทุกซี่ของ ท่านเราหักเสียแล้ว ยอดเรือนเราก็รื้อเสียแล้ว จิต ของเราถึงธรรมปราศจากเครื่องปรุงแต่งแล้ว เพราะ เราบรรลุธรรมเป็นที่สิ้นตัณหาแล้ว. ๙. พวกคนเขลาไม่ประพฤติพรหมจรรย์ ไม่ได้ ทรัพย์ในคราวยังเป็นหนุ่มสาว ย่อมซบเซาดังนก กะเรียนแก่ ซบเซาอยู่ในเปือกตมที่หมดปลาฉะนั้น. พวกคนเขลาไม่ประพฤติพรหมจรรย์ ไม่ได้ทรัพย์ใน คราวยังเป็นหนุ่มสาว ย่อมนอนทอดถอนถึงทรัพย์เก่า เหมือนลูกศรที่ตกจากแล่งฉะนั้น. จบชราวรรคที่ ๑๑