พระไตรปิฎก

๔. ความโศกย่อมเกิดแต่ความยินดี ภัยย่อม เกิดแต่ความยินดี ความโศกย่อมไม่มีแก่ผู้พ้นวิเศษ แล้วจากความยินดี ภัยจักมีแต่ที่ไหน ๕. ความโศกย่อมเกิดแต่กาม ภัยย่อมเกิดแต่ กาม ความโศกย่อมไม่มีแก่บุคคลผู้พ้นวิเศษแล้วจาก กาม ภัยมีภัยแต่ที่ไหน. ๖. ความโศกย่อมเกิดเพราะตัณหา ภัยย่อมเกิด เพราะตัณหา ความโศกย่อมไม่มีแก่ผู้พ้นวิเศษแล้ว จากตัณหา ภัยจักมีแต่ที่ไหน. ๗. ชนย่อมทำท่านผู้สนบูรณ์ด้วยศีลและทัสสนะ ผู้ตั้งอยู่ในธรรม ผู้มีปกติกล่าวแต่วาจาสัตย์ ผู้กระทำ การงานของตนนั้นให้เป็นที่รัก. ๘. ภิกษุผู้มีฉันทะเกิดแล้ว ในพระนิพพาน อันใคร ๆ บอกไม่ได้ พึงเป็นผู้อันใจถูกต้องแล้วก็ดี ผู้มีจิตไม่เกาะเกี่ยวในกามทั้งหลายก็ดี ท่านเรียกว่า ผู้มีกระแสในเบื้องบน. ๙. ญาติ มิตร และคนมีใจดีทั้งหลาย เห็นบุรุษ ผู้ไปอยู่ต่างถิ่นมานาน มาแล้วแต่ที่ไกลโดยสวัสดี ย่อมยินดียิ่งว่ามาแล้ว ฉันใด บุญทั้งหลายก็ย่อม ต้อนรับแม้บุคคลผู้กระทำบุญไว้ ซึ่งจากโลกนี้สู่โลก หน้า ดุจพวกญาติเห็นญาติที่รักมาแล้วต้อนรับอยู่ ฉันนั้น. จบปิยวรรคที่ ๑๖