พระไตรปิฎก

๒. ปิยโต ชายตี โสโก ปิยโต ชายตี ภยํ ปิยโต วิปฺปมุตฺตสฺส นตฺถิ โสโก กุโต ภยํ. " ความโศกย่อมเกิดแต่ของที่รัก, ภัย ย่อมเกิด แต่ของที่รัก; ความโศก ย่อมไม่มีแก่ผู้ปลดเปลื้อง ได้จากของที่รัก, ภัยจักมีแต่ไหน. " แก้อรรถ บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า ปิยโต เป็นต้น ความว่า ก็ความโศก ก็ดี ภัยก็ดี อันมีวัฏฏะเป็นมูล เมื่อจะเกิดขึ้น ย่อมอาศัยสัตว์หรือสังขาร อันเป็นที่รักเท่านั้นเกิด, แต่ความโศกและภัยแม้ทั้งสองนั่นย่อมไม่มีแก่ผู้ ปลดเปลื้องจากสัตว์หรือสังขารอันเป็นที่รักนั้นได้เเล้ว. ในกาลจบเทศนา กุฎุมพีตั้งอยู่แล้วในโสดาปัตติผล. เทศนาได้มี ประโยชน์แก่ชนผู้ประชุมกันแล้ว ดังนี้แล. เรื่องกุฎุมพีคนใดคนหนึ่ง จบ.