พระไตรปิฎก

พระศาสดา. ก็ชนในกรุงสาวัตถีทำกาละวันละเท่าไร ? นางวิสาขา. มาก พระเจ้าข้า. พระศาสดา. เมื่อเป็นเช่นนี้ เวลาที่เธอจะเศร้าโศกก็จะไม่พึงมี มิใช่หรือ ? เธอพึงเที่ยวร้องไห้อยู่ทั้งกลางคืนและกลางวันทีเดียวหรือ ? นางวิสาขา. ยกไว้เถิด พระเจ้าข้า. หม่อมฉันทราบแล้ว. ลำดับนั้น พระศาสดา ตรัสกะนางว่า " ถ้ากระนั้น เธออย่าเศร้า โศก. ความโศกก็ดี ความกลัวก็ดี ย่อมเกิดแต่ความรัก " ดังนี้แล้ว จึงตรัสพระคาถานี้ว่า :- ๓. เปมโต ชายตี โสโก เปมโต ชายตี ภยํ เปมโต วิปฺปมุตฺตสฺส นตฺถิ โสโก กุโต ภยํ. " ความโศกย่อมเกิดแต่ความรัก ภัยย่อมเกิดแต่ ความรัก; ความโศกย่อมไม่มีแก่ผู้พ้นวิเศษแล้วจาก ความรัก, ภัยจักมีแต่ไหน. " แก้อรรถ บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า เปมโต ความว่า เพราะอาศัยความรัก ที่ทำไว้ในบุตรและธิดาเป็นต้นนั่นเอง. ในกาลจบเทศนา ชนเป็นอันมากบรรลุอริยผลทั้งหลาย มีโสดา- ปัตติผลเป็นต้น ดังนี้แล. เรื่องนางวิสาขาอุบาสิกา จบ.