Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 46 หน้าที่ 503

เล่ม มมร. 46 หน้า 503 ข้อ 313
หรือแม้ผู้ใดไม่ถึงความยินดีหรือยิน- ร้าย ในเรื่องที่ผู้อื่นกล่าววาจาด้วยอำนาจ การชมหรือการติ เหมือนเสามีอยู่ที่ท่าเป็นที่ ลงอาบน้ำ ผู้นั้นปราศจากราคะ มีอินทรีย์ ตั้งมั่นดีแล้ว นักปราชญ์ย่อมประกาศว่าเป็น มุนี. หรือแม้ผู้ใดแลดำรงตนไว้ซื่อตรง ดุจกระสวย เกลียดชังแต่กรรมที่เป็นบาป พิจารณาเห็นกรรมทั้งที่ไม่เสมอ และที่เสมอ (ทั้งผิดทั้งชอบ) ผู้นั้นนักปราชญ์ย่อมประกาศ ว่าเป็นมุนี. หรือแม้ผู้ใดยังหนุ่มแน่นหรือปูนกลาง สำรวมตน ไม่ทำบาป เป็นมุนี มีจิตห่างจาก บาป ไม่โกรธง่าย ไม่ว่าร้ายใคร ๆ ผู้นั้น นักปราชญ์ย่อมประกาศว่าเป็นมุนี. หรือแม้ผู้ใดอาศัยอาหารที่ผู้อื่นให้ เป็นอยู่ ได้ก้อนข้าวแต่ส่วนที่ดี ส่วนปาน กลางหรือส่วนที่เหลือ ไม่อาจจะกล่าวชม ทั้งไม่กล่าวทับถมให้ทายกตกต่ำ ผู้นั้นนัก- ปราชญ์ย่อมประกาศว่าเป็นมุนี.
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka