พระไตรปิฎก

พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสคาถาประ- พันธ์นี้กะมารผู้กล่าวอย่างนั้นว่า ดูก่อนมารผู้ มีบาป ผู้เป็นเผ่าพันธุ์ของคนประมาท ท่าน มาในที่นี้ด้วยความต้องการอันใด ความต้อง การอันนั้นด้วยบุญ แม้มีประมาณน้อย ก็ ไม่มีแก่เรา ส่วนผู้ใด ยังมีความต้องการบุญ มารควรจะกล่าวกะผู้นั้น. เรามีศรัทธา ตบะ วิริยะ และปัญญา ท่านถามเราแม้ผู้มีตนส่งไปแล้ว ผู้เป็นอยู่ อย่างนี้เพราะเหตุไร ลมนี้พึงพัดกระแสแม่- น้ำทั้งหลายให้เหือดแห่งไปได้ เลือดน้อย หนึ่งของเราผู้มีใจเด็ดเดี่ยวไม่พึงเหือดแห้ง. เมื่อโลหิตเหือดแห้งไปอยู่ดีและเสลด ย่อมเหือดแห้งไป เมื่อเนื้อสิ้นไปอยู่ จิตย่อม เลื่อมใสโดยยิ่ง. สติ ปัญญา และสมาธิของเรา ย่อม ตั้งมั่นโดยยิ่ง เรานั้นพึงจะได้รับเวทนาอัน แรงกล้าอยู่อย่างนี้ จิตย่อมไม่เพ่งเล็งกาม ทั้งหลาย ท่านจงดูความที่สัตว์เป็นผู้บริสุทธิ์. กามทั้งหลาย เรากล่าวว่าเป็นเสนาที่ ๑ ของท่าน ความไม่ยินดี เรากล่าวว่า เป็น