พระไตรปิฎก

ผู้ใดพิจารณา (อายตนะหรือกรรม) เขตทั้งสิ้น คือ เขตที่เป็นของทิพย์ เขตของ มนุษย์และเขตของพรหมแล้ว เป็นผู้หลุดพ้น จากเครื่องผูกอันเป็นรากเหง้าแห่งเขตทั้งหมด ผู้คงที่เห็นปานนั้น ผู้นั้นท่านผู้รู้ทั้งหลาย กล่าวว่า เป็นผู้ชนะเขต. ใดพิจารณากะเปาะฟอง (กรรม) ทั้งสิ้น คือ กะเปาะฟองที่เป็นของทิพย์ กะเปาะฟองของมนุษย์ และกะเปาะฟอง ของพรหมแล้ว เป็นผู้หลุดพ้นจากเครื่องผูก อันเป็นรากเหง้าแห่งกะเปาะฟองทั้งหมด ผู้คงที่ เห็นปานนั้น ผู้นั้นท่านผู้รู้ทั้งหลาย กล่าวว่า เป็นผู้ฉลาด. ผู้ใดพิจารณาอายตยะทั้งสอง คือ อายตนะภายในและภายนอกแล้ว เป็นผู้มี ปัญญาอันบริสุทธิ์ ก้าวล่วงธรรมดำและ ธรรมขาวได้แล้ว ผู้คงที่เห็นปานนั้น ผู้นั้น ท่านผู้รู้ทั้งหลายกล่าวว่า เป็นบัณฑิต. ผู้ใดรู้ธรรมของอสัตบุรุษและของ สัตบุรุษในโลกทั้งปวง คือ ในภายในและ