Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 47 หน้าที่ 747

เล่ม มมร. 47 หน้า 747 ข้อ 414
ยศและเกียรติคุณในกาลก่อนของ บุคคลนั้น ย่อมเสื่อม บุคคลเห็นโทษแม้นี้ แล้ว ควรศึกษาไตรสิกขาเพื่อละเมถุนธรรม. ผู้ใดไม่ละเมถุนธรรม ผู้นั้นถูกความ ดำริครอบงำแล้ว ซบเซาอยู่เหมือนคนกำพร้า ฉะนั้น ผู้นั้นฟังเสียงอันระบือไปของชน เหล่าอื่นแล้ว เป็นผู้เก้อเขินเช่นนั้น. อนึ่ง ผู้ใดอันวาทะของบุคคลอื่น ตักเตือนแล้ว ยังกระทำกายทุจริตเป็นต้น ผู้นี้แหละพึงเป็นผู้มีเครื่องผูกใหญ่ ย่อมถือ เอาโทษแห่งมุสาวาท. บุคคลอันผู้อื่นรู้กันดีแล้วว่าเป็นบัณ- ฑิต อธิษฐานการเที่ยวไปผู้เดียว แม้ใน ภายหลังประกอบในเมถุนธรรม ย่อมมัว- หมองเหมือนคนงมงาย ฉะนั้น. มุนีในศาสนานี้รู้โทษในเบื้องต้น และเบื้องปลายนี้แล้ว ควรกระทำการเที่ยว ไปผู้เดียวให้มั่นคง ไม่ควรเสพเมถุนธรรม. ควรศึกษาวิเวกเท่านั้น การประพฤติ วิเวกนี้ เป็นกิจอันสูงสุดของพระอริยเจ้า
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka