พระไตรปิฎก

ความน่ากลัว มีความทุกข์กล้าแข็งอย่างเดียว บุรุษนี้ฟังคำของข้าพระองค์อย่างนี้แล้ว ประหนึ่ง ว่าข้าพระองค์น้อมเข้าไปสู่ทุกข์ในนรกนั้น จะพึง สละชีวิตของตนเสีย เพราะฉะนั้น ข้าพระองค์ จะไม่พูดในที่ใกล้เขา ด้วยหวังว่า ชีวิตของบุรุษ นี้อย่าได้ดับไปเสียเพราะคำของข้าพระองค์เลย เพราะฉะนั้น ข้าพระองค์จึงพูดว่า ขอท่านจงมี ชีวิตอยู่เถิด การมีชีวิตอยู่เป็นของประเสริฐ. เมื่อเปรตแสดงความประสงค์ของตนอย่างนี้แล้ว พระราชา ทรงขอโอกาสเพื่อจะตรัสถามความเป็นไปของเปรตนั้นอีก จึงได้ ตรัสพระคาถานี้ความว่า :- เรื่องของบุรุษนี้เรารู้แล้ว แต่เราปรารถนา จะถามท่านถึงเรื่องอื่น ถ้าท่านให้โอกาสแก่เรา เราจะขอถามท่าน และท่านไม่ควรโกรธเรา. เปรตนั้นกราบทูลว่า :- ข้าพระองค์ได้ให้ปฏิญาณไว้ในกาลนั้น แน่นอนแล้ว การไม่บอกย่อมมีแก่ผู้ไม่เลื่อมใส บัดนี้ข้าพระองค์มีวาจาที่ควรเชื่อถือได้ แม้โดย พระองค์จะไม่ทรงเลื่อมใส เพราะเหตุนั้น ขอเชิญ พระองค์ตรัสถามข้าพระองค์ตามพระประสงค์