พระไตรปิฎก

สัตตุกโจรกล่าวกะข้าพเจ้าว่า แม่งาม จงตายเสียเถิด เจ้าอย่าพิไรรำพันนัก เลย ข้าไม่รู้เลยว่า ไม่ต้องฆ่านางผู้มาถึงป่าแล้ว ข้าพเจ้ากล่าวกะสัตตุกโจรว่า เมื่อใดข้าพเจ้านึกถึงตัวเอง เนื้อใดข้าพเจ้าเติบ โตรู้เดียงสาแล้ว เมื่อนั้นข้าพเจ้าไม่รู้เลยว่า คนอื่น จะเป็นที่รักยิ่งกว่าตัวท่าน มาสิข้าพเจ้าจักกอดท่าน ทำประทักษิณเวียนขวาท่าน ไหว้ท่าน ข้าพเจ้ากับ ท่านจะไม่ได้พบกันอีกแล้ว. เทวดาที่สิงสถิต ณ ภูเขากล่าวสดุดีข้าพเจ้าว่า มิใช่แต่บุรุษจะเป็นบัณฑิตได้ในที่ทุกสถาน แม้ สตรีมีปัญญาเห็นประจักษ์ ก็เป็นบัณฑิตได้ในที่นั้น ๆ. มิใช่บุรุษจะเป็นบัณฑิตได้ในที่ทุกสถาน แม้ สตรีที่คิดความได้รวดเร็ว ก็เป็นบัณฑิตได้. ครั้งนั้น ข้าพเจ้าฆ่าสัตตุกโจร เหมือนอย่างขน เนื้อทราย ฆ่าเนื้อทรายฉะนั้น. ก็ผู้ใดรู้แก้เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเฉพาะหน้าได้ ฉับพลัน ผู้นั้นย่อมหลุดพ้นจากการบีบคั้นของศัตรู เหมือนข้าพเจ้าหลุดพ้นจากสัตตุกโจร ในครั้งนั้น ฉะนั้น. ครั้งนั้น ข้าพเจ้าผลักสัตตุกโจรตกลงไปที่ซอก เขา แล้วเข้าไปยังสำนัก ของนักบวชผู้ครองผ้าขาว บรรพชา.