พระไตรปิฎก

พวกนักบวชปริพาชก เอาแหนบถอนผมของ ข้าพเจ้าหมดให้บรรพชาแล้ว สอนลัทธิสมัย ไม่ว่างเว้น ในครั้งนั้น. แต่นั้น ข้าพเจ้าเรียนลัทธินั้นนั่งอยู่คนเดียวนึก ถึงลัทธินั้นว่า สุนัขทำกะมนุษย์. ข้าพเจ้าจับกิ่งหว้าที่ขาดแล้ว วางนอนไว้ใกล้ ข้าพเจ้าแล้วก็หลีกไป เห็นกลุ่มคนยืนอยู่อากูลดัง หมู่หนอน ก็ได้นิมิต สลดใจ ก็ลุกขึ้นจากที่นั้นบอก กล่าวกะสหธรรมมิกปริพาชกผู้ร่วมประพฤติธรรม สห- ธรรมิกเหล่านั้นบอกว่า ภิกษุศากยบุตรรู้ความข้อนั้น ข้าพเจ้าจึงเข้าไปเฝ้าพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐสุด. พระผู้นำพระองค์นั้น ทรงแสดงธรรมแก่ ข้าพเจ้าว่า ขันธ์อายตนะและธาตุทั้งหลาย ไม่งามเป็น อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา. ข้าพเจ้าฟังธรรมของพระองค์แล้ว ก็ทำธรรม- จักษุดวงตาเห็นธรรมให้บริสุทธิ์ แต่นั้นก็รู้แจ้งพระ- สัทธรรม ได้บรรพชาอุปสมบท. พระผู้ทรงเป็นผู้นำ อันข้าพเจ้าทูลวอนแล้วก็ตรัสว่า ภัททา จงมา ข้าพเจ้า อุปสมบทแล้วในครั้งนั้น ได้เห็นน้ำเล็กน้อย. ด้วย การล้างเท้า ก็รู้พร้อมทั้งความเกิดขึ้นและความเสื่อม คิดอย่างนี้ว่า สังขารแม้ทั้งหมดก็เป็นอย่างนั้น. แต่นั้น จิตของข้าพเจ้าก็หลุดพ้น ไม่ยึดมั่น โดยประการทั้งปวง ครั้งนั้น พระชินพุทธเจ้าจึงทรง