พระไตรปิฎก

๒. วาสิฏฐีเถรีคาถา [๔๕๒] พระวาสิฏฐีเถรี กล่าวคาถาเป็นอุทานว่า ข้าพเจ้าถูกความเศร้าโศกถึงบุตรบีบคั้น มีจิต ฟุ้งซ่าน หมดความรู้สึก เปลือยกาย สยายผม เที่ยว ซมซานไปตามที่ต่างๆ. ข้าพเจ้าได้เที่ยวไปในถนน กองหยากเยื่อ ในป่า ช้า ในตรอกใหญ่ตรอกน้อย อด ๆ อยาก ๆ ตลอด สามปี. ภายหลังได้พบพระสุคต ผู้ฝึกคนที่ยังไม่ได้ฝึก ตรัสรู้ด้วยพระองค์เอง หาภัยแต่ที่ไหนมิได้ กำลัง เสด็จไปยังกรุงมิถิลา กลับได้สติแล้ว เข้าไปถวาย พระโคดมพระองค์นั้น ทรงแสดงธรรมโปรด ข้าพเจ้าด้วยพระกรุณา ข้าพเจ้าฟังธรรมพระองค์ แล้วออกบวชไม่มีเรือน เพียรพยายามในคำสอนของ พระศาสดา ได้ทำให้แจ้งซึ่งธรรมอันรุ่งเรืองเกษม. ข้าพเจ้าถอนและความโศกอันมีพระอรหัตเป็น ที่สุดได้หมดแล้ว เพราะข้าพเจ้ากำหนดรู้วัตถุที่ตั้ง เหตุ เกิดแห่งความโศกทั้งหลายได้. จบ วาสิฏฐีเถรีคาถา