พระไตรปิฎก

นี้ว่า ดูก้อนเขมา จงดูร่างกายอันกระสับกระส่ายไม่ สะอาด เน่าเปื่อย ไหลเข้าไหลออกที่พวกพาลชนยินดี กันนัก จงอบรมจิตให้เป็นสมาธิมีอารมณ์เดียวด้วย อสุภารมณ์เถิด จงมีกายคตาสติ มีความเบื่อหน่ายมากๆ ไว้เถิด รูปหญิงนี้ฉันใด รูปของเธอนั้นก็ฉันนั้น รูป ของเธอฉันใด รูปหญิงนี้ก็เป็นฉันนั้น เธอจงคลาย ความพอใจในกายทั้งภายในภายนอกเสียเถิด จงอบรม อนิมิตตวิโมกข์ จงละมานานุสัยเสีย เธอจักเป็นผู้ สงบ จาริกไปเพราะละมานานุสัยนั้นได้. ชนเหล่าใดกำหนัดอยู่ด้วยราคะ ย่อมตกไปสู่ กระแสตัณหา เหมือนแมลงมุมตกไปยังใยที่ตัวเองทำ ไว้ฉะนั้น ชนเหล่านั้นตัดกระแสตัณหานั้นเสียได้แล้ว เป็นผู้หมดอาลัย ละกามสุขได้ย่อมงดเว้นกิจคฤหัสถ์ [บวช] อยู่ ขณะนั้น พระบรมศาสดาผู้เป็นสารีฝึก นรชนทรงทราบว่าข้าพเจ้ามีจิตควรแล้ว จึงทรงแสดง มหานิทานสูตรเพื่อทรงแนะนำข้าพเจ้า ข้าพเจ้าได้ฟัง สูตรอันประเสริฐนั้นแล้ว ระลึกถึงสัญญาในกาลก่อน ได้ดำรงอยู่ในสัญญานั้นแล้ว ชำระธรรมจักษุให้หมด จด ทันใดนั้น ข้าพเจ้าหมอบลงแทบพระบาทยุคลแห่ง พระพุทธเจ้า ผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่เพื่อประสงค์จะ แสดงโทษ [ขอขมา] จึงได้กราบทูลว่า ข้าแต่พระองค์ ผู้ทรงเห็นธรรมทั้งปวง ข้าพระองค์ขอถวายมนัสการ