Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 54 หน้าที่ 312

เล่ม มมร. 54 หน้า 312 ข้อ 464
ด้วยกรรมที่ทำดีเหล่านั้น และด้วยการตั้งใจ ไว้ชอบ ข้าพเจ้าละกายมนุษย์ ก็ไปสู่สวรรค์ชั้น ดาวดึงส์. บัดนี้ ภพสุดท้าย ข้าพเจ้าเกิดในตระกูลเศรษฐี เมื่อตระกูลยากจนไม่มีทรัพย์ ต่ำต้อยลงก็ไปสู่ตระกูลมี ทรัพย์ [มีสามี] เว้นสามีคนเดียว คนนอกนั้นก็เกลียด ข้าพเจ้าว่าเป็นคนไม่มีทรัพย์. คราวใด ข้าพเจ้าตลอดบุตร คราวนั้นก็ แสดงแก่คนทั้งปวง คราวใด บุตรนั้นยังอ่อนเจริญ วัย ก็เป็นดังดวงใจ ประสบสุขเป็นที่รักของข้าพเจ้า ดังชีวิตตนเอง คราวนั้น บุตรนั้นไปสู่อำนาจพระยา ยม [ตาย] ข้าพเจ้ามีดวงหน้าเศร้าหมองอัสสุชล คลอตา มีหน้าร่ำไห้ พาศพบุตรที่ตายเดินครวญคร่ำ รำพัน. ครั้งนั้น ข้าพเจ้าถูกบัณฑิตผู้หนึ่งชี้แนะ จึง ไปเฝ้าพระผู้ทรงเป็นหมอยอดเยี่ยมกราบทูลว่า พระ- เจ้าข้า ขอโปรดประทานยาสำหรับทำบุตรให้ฟื้นคืน ชีพ พระชินเจ้าผู้ทรงฉลาดในอุบาย บำบัดทุกข์ ตรัสว่า เจ้าจงนำเมล็ดผักกาดจากเรือนที่ไม่มีคนตาย มาสิ.
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka