Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 54 หน้าที่ 361

เล่ม มมร. 54 หน้า 361 ข้อ 467
เสียงร้องไพเราะ เดี๋ยวนี้ คำพูดของข้าพเจ้า ก็พูด พลาดเพี้ยนไปในที่นั้น ๆ เพราะชรา พระดำรัสของ พระพุทธเจ้าผู้ตรัสแต่ความจริง เป็นคำจริงแต่ ไม่ แปรเป็นอื่น. แต่ก่อน คอของข้าพเจ้าสวยงามกลมเกลี้ยง เหมือนสังข์ขัดเกลี้ยงเกลาดีแล้ว เดี๋ยวนี้ กลายเป็น งุ้มค้อมลง เพราะชรา พระดำรัสของพระพุทธเจ้าผู้ ตรัส แต่ความจริง เป็นคำจริงแท้ ไม่แปรเป็นอื่น. แต่ก่อน แขนทั้งสองของข้าพเจ้าสวยงาม เปรียบเสมือนไม่กลอน กลมกลึง เดี๋ยวนี้ กลายเป็น ลีบเหมือนกึ่งแคคด เพราะชรา พระดำรัสของพระ- พุทธเจ้าตรัสแต่ความจริง เป็นคำจริงแท้ ไม่แปรเป็น อย่างอื่น. แต่ก่อน มือทั้งสองของข้าพเจ้าสวยงาม ประดับ ด้วยแหวนทองงามระยับ เดี๋ยวนี้ กลายเป็นเสมือน เหง้ามัน เพราะชรา พระดำรัสของพระพุทธเจ้าผู้ตรัส แต่ความจริง เป็นคำจริงแต่ ไม่แปรเป็นอื่น. แต่ก่อน ถันทั้งสองของข้าพเจ้าอวบอัดกลมกลึง ประชิดกันและงอนสล้างสวยงาม เดี๋ยวนี้ กลายเป็น หย่อนยานเหมือนถุงหนังที่ไม่มีน้ำ เพราะชรา พระ- ดำรัสของพระพุทธเจ้า ตรัสแต่ความจริง เป็นคำจริง แท้ ไม่แปรเป็นอื่น. แต่ก่อน กายของข้าพเจ้าเกลี้ยงเกลาดังแผ่นทอง สวยงาม เดี๋ยวนี้ กลายเป็นสะพรั่งด้วยเส้นเอ็นอัน
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka