พระไตรปิฎก

ก้อนครั่ง ที่วางอยู่ในโพรงไม้ พระสุภาเถรี ผู้มี ดวงตางาม มีใจไม่ข้องไม่ติดในดวงตานั้น ก็ควัก ดวงตาออกจากเข้าตา ส่งมอบให้ชายนักเลงหญิงผู้นั้น ทันที พร้อมกับกล่าวว่า เชิญนำดวงตานั้นไปเถิด ข้าพเจ้าให้ท่าน. ในทันใดนั้นเอง ความร่านรักในดวงตานั้น ของ ชายนักเลงหญิงนั้น ก็หายไป เขาขอขมาพระเถรี ด้วยคำว่า ข้าแต่แม่นางผู้เป็นพรหมจารี ขอความสวัสดี พึงมีแก่แม่นางเถิด ความประพฤติอนาจารเช่นนี้ จัก ไม่มีต่อไปอีกละ. พระสุภาเถรีกล่าวว่า ท่านกระทบกระทั่งชนเช่นข้าพเจ้า ก็เหมือนกอด กองไฟที่ลุกโชน เหมือนจับงูพิษร้าย ความสวัสดีก็ คงมีแก่ท่านบ้างดอก ข้าพเจ้ารับขมาท่าน. พระสุภาภิกษุณีนั้น พ้นจากชายนักเลยหญิงนั้น แล้ว ไปสำนักพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐ พอเห็นพระ บุณยลักษณ์ของพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐ จักษุก็กลับ เป็นปกติเหมือนอย่างเดิม. จบ สุภาชีวกัมพวนิกาเถรีคาถา