Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 54 หน้าที่ 500

เล่ม มมร. 54 หน้า 500 ข้อ 474
ความอุบัติของพระพุทธะทั้งหลาย ลูกได้แล้ว อขณะก็เว้นไปแล้ว ขณะลูกก็ได้แล้วลูกจะไม่ประทุษ- ร้าย ศีลและพรหมจรรย์ตลอดชีวิต. พระนางสุเมธากราบทูลพระชนกชนนีอย่างนี้ว่า ลูกยังเป็นคฤหัสถ์ จักไม่เสวยอาหาร จักยอมตายเพคะ พระชนนีเป็นทุกข์ทรงกันแสง พระชนกของ พระนางสุเมธานั้น พระอัสสุชลก็นองทั่วทั้งพระพักตร์ ทั้งสองพระองค์ทรงพากเพียรเกลี้ยกล่อมพระนาง สุเมธา ซึ่งฟุบลงที่พื้นปราสาทว่า. ลูกเอ๋ยลุกขึ้นเถิด จะเศร้าโศกไปทำไม พ่อยก ลูกให้ที่กรุงวารณวดีแล้วนะ พระเจ้าอันกรัตตะทรงงาม สง่า พ่อยกลูกถวายพระองค์แล้ว. ลูกจักเป็นเอกอัครมเหสีของพระเจ้าอันกรัตตะ ศีล พรหมจรรย์ บรรพชา ทำได้ยากนะลูกนะ. อำนาจ ทรัพย์ ความเป็นใหญ่ โภคะ สุขในราช- สมบัติ ทั้งลูกก็ยังเป็นสาว จงบริโภคถามเถิด ลูกจง วิวาหะเสียเถิด นะลูกนะ. พระนางสุเมธากราบทูลพระชนกชนนีนั้นว่า อำนาจเป็นต้นเช่นนี้ อย่ามีมาเลย เพราะภพหาสาระ มิได้ การบวชหรือความตายเท่านั้นจักมีแก่ลูก ลูกไม่ ยอมวิวาหะแน่แท้. กายอันเน่าเหมือนหนอน ไม่สะอาด กลิ่นเหม็น คลุ้งไป น่าสะพรึงกลัว ดุจถุงหนังบรรจุซากศพ เต็ม
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka