พระไตรปิฎก

ด้วยของไม่สะอาด ไหลออกอยู่เป็นนิตย์ อันคนเขลา ยึดถืออยู่. ลูกรู้จักซากศพนั้นเป็นเหมือนอะไร เป็นเหมือน ของปฏิกูล ฉาบด้วยเนื้อและเลือด เป็นที่อยู่ของลูก หลานหนอน เป็นอาหารของแร้งกา ทำไมทูลกระ- หม่อมจึงพระราชทานกเฬวระซากศพ แก่พระราชา พระองค์นั้นเล่า. ไม่ช้า ร่างกาย ที่ปราศจากวิญญาณอันหมู่ญาติ ผู้เกลียดทอดทิ้งไปเหมือนท่อนไม้ เขาก็นำไปป่าช้า. บิดามารดาของตนยังเกลียด ครั้นเอาซากศพนั้น ไปทิ้งให้เป็นอาหารสัตว์อื่นในป่าช้าแล้ว กลับมาก็ ต้องอาบน้ำดำเกล้า จะป่วยกล่าวไปไยถึงหมู่ชนทั่ว ๆ ไปเล่า. หมู่ชน ยึดถืออยู่ในซากศพที่ไม่มีแก่นสาร เป็น ร่างของกระดูกและเอ็น เป็นกายอันเน่าเต็มไปด้วยน้ำ น้ำตา และอุจจาระ. ผู้ใด พึงชำแหละร่างกายนั้น เอาข้างในมาไว้ ข้างนอก ก็จะทนกลิ่นเหม็นของร่างกายนั้นไม่ได้ แม้ แต่มารดาของตน ก็ยังเกลียด. บัณฑิตทั้งหลาย เลือกเฟ้นโดยอุบายแยบคายว่า ขันธ์ ธาตุ อายตนะ อันปัจจัยปรุงแต่งแล้วเป็นทุกข์ ที่มีชาติเป็นมูล ทำไมลูกยังจะปรารถนาวิวาหะเล่า เพคะ.