พระไตรปิฎก

เมื่อพระนิพพานที่ไม่มีความแก่มีอยู่ พระองค์ ยังจะต้องการอะไรด้วยกามทั้งหลาย ที่มีความแก่เล่า ชาติทั้งปวง อันมรณะและพยาธิกำกับไว้ ในภพ ทุกภพ. พระนิพพานนี้ไม่แก่ พระนิพพานนี้ไม่ตาย พระนิพพานนี้เป็นบทอันไม่แก่ไม่ตาย ไม่มีความเศร้า โศก ไม่ถูกข้าศึกเบียดเบียน ไม่พลาด ไม่น่ากลัว ไม่มีความเดือดร้อน. พระนิพพานนี้ พระอริยะเป็นอันมากบรรลุแล้ว อมตนิพพานนี้ อันผู้พยายามโดยแยบคาย ควรได้ใน วันนี้นี่แหละ แต่ผู้ไม่พยายามหาอาจได้ไม่. พระนางสุเมธา เมื่อไม่ทรงได้ความยินดีในสัง- ขาร กำลังทรงเกลี้ยกล่อมพระเจ้าอนิกรัตตะ พระนาง สุเมธาก็ทรงเหวี่ยงพระเกศาลงที่พื้นดิน. พระเจ้าอนิกรัตตะ เสด็จลุกขึ้นประคองอัญชลี ทูลวอนพระชนกของพระนางว่า ขอทรงโปรดปล่อย ทรงนางสุเมธาให้ทรงผนวชเถิด พระนางทรงเห็น วิโมกข์และสัจจะ. พระนางสุเมธานั้น อันพระชนกชนนีทรงปล่อย แล้ว ทรงกลัวภัยคือความโศกทรงผนวชแล้ว เมื่อทรง ศึกษาผลอันเลิศ ก็ทรงทำให้แจ้งอภิญญา ๖.