พระไตรปิฎก

๔ มกสชาดก [๔๔] " มีศัตรูผู้ประกอบด้วยปัญญา ยังดีกว่า มิตรผู้ไม่มีปัญญา จะดีอะไรเหมือนบุตรของ ช่างไม้ผู้โง่เขลา คิดว่าจะตียุง ได้ตีศีรษะของ บิดาแตกสองเสี่ยง ฉะนั้น " จบ มกสชาดกที่ ๔ อรรถกถามกสชาดกที่ ๔ พระบรมศาสดา เมื่อเสด็จจาริกไปในหมู่ชนชาวมคธ ทรงปรารภพวกมนุษย์ชาวบ้านที่เป็นพาล ในหมู่บ้านแห่งหนึ่ง จึงตรัสพระธรรมเทศนานี้ มีคำเริ่มต้นว่า " เสยฺโย อมิตฺโต " ได้ยินมาว่า ในสมัยหนึ่งพระตถาคตเจ้าเสด็จจากพระนคร สาวัตถี ไปสู่แคว้นมคธ ขณะกำลังเสด็จจาริกไปในแคว้นมคธ นั้น ทรงบรรลุถึงบ้านตำบลหนึ่ง. แม้บ้านหมู่นั้น ก็หนาแน่นไป ด้วยพวกมนุษย์อันธพาลโดยมาก. ครั้นอยู่มาวันหนึ่ง พวกมนุษย์ อันธพาล ประชุมปรึกษากันว่า ท่านทั้งหลาย พวกยุงมันรุมกัด เรา ขณะที่ไปทําการงานในป่า เพราะเหตุนั้น การงานของเรา