พระไตรปิฎก

ก็ได้เป็นเหมือนของเบา ๆ. พระโพธิสัตว์ยกเอาแท่งทองนั้นไป บ้าน แบ่งเป็น ๔ ส่วน กระทำบุญมีให้ทานเป็นต้น แล้วก็ไปตาม ยถากรรม. พระผู้มีพระภาคเจ้า ทรงนำพระธรรมเทศนานี้มาดังนี้ ครั้นได้ตรัสรู้แล้ว ตรัสพระคาถานี้ว่า :- นรชนผู้ใด มีจิตร่าเริงแล้ว มีใจเบิกบาน แล้ว บำเพ็ญธรรมเป็นกุศล เพื่อบรรลุความเกษม จากโยคะ นรชนนั้น พึงบรรลุความสิ้นสังโยชน์ ทุกอย่างได้โดยลำดับ. ดังนี้ บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า ปหฏฺเน ได้แก่ปราศจาก นิวรณ์. บทว่า ปหฏฺมนโส ความว่า เพราะเหตุที่มีจิตปราศจาก นิวรณ์นั่นแล จึงชื่อว่ามีใจเบิกบานแล้ว เหมือนทองคำ คือ เป็นผู้มีจิตรุ่งเรือง สว่างไสวแล้ว. พระบรมศาสดา ทรงยังเทศนาให้จบลงด้วยยอด คือ พระอรหัต ด้วยประการดังนี้แล้ว ทรงสืบอนุสนธิประชุมชาดก ว่า บุรุษผู้ได้แท่งทองในครั้งนั้น ได้มาเป็นเราตถาคต ฉะนี้แล. จบ อรรถกถากาญจนักขันธชาดกที่ ๖