พระไตรปิฎก

ทิ้งก็ตาม เมื่อเขากล่าวคำเป็นธรรมอยู่ ขึ้นชื่อ ว่าบาปย่อมไม่เปรอะเปื้อน. [๑๐๔๘] ถ้าสัตว์เหล่านั้น ไม่มีปัญญาของตนเอง หรือวินัยที่ศึกษาดีแล้วไซร้ คนจำนวนมากก็ จะเที่ยวไปเหมือนกระบือตาบอดเที่ยวไปในป่า [๑๐๔๙] แต่เพราะเหตุที่ธีรชนบางเหล่าศึกษาดี แล้ว ในสำนักอาจารย์ ฉะนั้นธีรชนผู้มีวินัย ที่ได้แนะนำแล้ว จึงมีจิตตั้งมั่นเที่ยวไปอยู่. จบ คันธารชาดกที่ ๑ อรรถกถาคันธารวรรคที่ ๒ อรรถกถาคันธารชาดกที่ ๑ พระศาสดาเมื่อประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน ทรงปรารภ เภสัชชสันนิธิการสิกขาบท สิกขาบทว่าด้วยการทำการสะสมเภสัช แล้ว จึงตรัสเรื่องนี้ มีคำเริ่มต้นว่า หิตฺวา คามสหสฺสานิ ดังนี้ ก็เรื่องเกิดขึ้นแล้วที่กรุงราชคฤห์. ความพิสดารว่า เมื่อท่าน ปิลินทวัจฉะไปพระราชวังเพื่อปล่อยคนตระกูลผู้รักษาอาราม แล้วสร้าง ปราสาททองถวายพระราชาด้วยกำลังฤทธิ์ คนทั้งหลายเลื่อมใสพากัน