พระไตรปิฎก

[๑๐๕๔] พวกวานรได้พากันเอาเท้าเหยียบข้าพระ- องค์นั้น ผู้ถูกกิ่งไม้และเถาวัลย์รั้งไว้ จนตึง เหมือนสายพิณ แต่ไปโดยสวัสดี. [๑๐๕๕] การผูกมัดไว้ จึงไม่เผาลนข้าพระองค์ให้ เดือดร้อน ผู้ฆ่าก็จักไม่ให้ข้าพระองค์เดือดร้อน เพราะข้าพระองค์ได้นำความสุขมาให้เหล่าวานร ที่ให้ข้าพระองค์ครองความเป็นใหญ่. [๑๐๕๖] ข้าแต่พระราชาผู้ทรงปราบข้าศึก ข้าพระ- องค์จะยกอุปมาถวายพระองค์ ขอพระองค์จง ทรงสดับข้ออุปมานั้น ธรรมดากษัตริย์ผู้เป็น พระราชา ทรงพระปรีชาสามารถ ควรแสวง หาความสุขให้แก่รัฐ ยวดยานพาหนะ กำลัง พล และนิคมทั่วหน้ากัน. จบ มหากปิชาดกที่ ๒ อรรถกถามหากปิชาดก ๒ พระศาสดาเมื่อประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน ทรงปรารภ ญาตัตถจริยา คือการบำเพ็ญประโยชน์เพื่อพระญาติ แล้วจึงตรัสเรื่องนี้