พระไตรปิฎก

๔. ทัฬหธัมมชาดก ว่าด้วยความกตัญญู [๑๐๖๕] ก็ฉันเมื่อนำพาราชกิจของพระเจ้าทัฬห- ธรรม ได้คาดลูกศรไว้ที่หน้าอก มีปกติประ พฤติความกล้าหาญในการรบ ก็ไม่ยังพระองค์ ให้โปรดปรานได้. [๑๐๖๖] พระราชาไม่ทรงทราบความเพียรของลูก ผู้ชายของฉันและการสื่อสาร ที่ฉันทำได้อย่างดี ในสงคราม เป็นแน่. [๑๐๖๗] ฉันนั้นไม่มีพวกพ้อง ไม่มีที่พึ่ง จักตาย แน่ ๆ มีหนำซ้ำพระราชายังได้พระราชทานฉัน แก่ช่างหม้อ ให้เป็นผู้ขนมูลสัตว์โคมัย. [๑๐๖๘] คนยังมีหวังอยู่ตราบใด ตราบนั้นก็ยัง คบหากันอยู่ เมื่อเขาเสื่อมจากประโยชน์ คน โง่ทั้งหลาย ก็จะทอดทิ้งเขา เหมือนขัตติยราช ทรงทอดทิ้งช้างพังต้นฉะนั้น.