พระไตรปิฎก

[๑๐๗๖] เหล่าสัตว์ผู้ร้องไห้คร่ำครวญ ก็ร้องไห้ ถึงสัตว์ผู้ตายไปแล้วและจักตาย เพราะฉะนั้น ท่านฤๅษีท่านอย่าได้ร้องไห้เลย เพราะสัต- บุรุษทั้งหลายเรียกการร้องไห้ว่าเป็นโมฆะ. [๑๐๗๗] ข้าแต่ท่านผู้ประเสริฐ ถ้าคนที่ตายแล้ว ล่วงลับไปแล้ว จึงกลับฟื้นขึ้นมาไซร้ พวก เราทุกคน ก็จงมาชุมนุมกันร้องไห้ถึงญาติของ กันและกันเถิด. [๑๐๗๘] อาตมภาพถูกไฟ คือความโศกแผดเผา แล้วหนอ มหาบพิตรทรงช่วยดับความร้อนรน ทุกอย่างให้หายไป เหมือนเอาน้ำดับไฟที่ไหม้ เปรี้ยงก็ปานกัน มหาบพิตร ได้ทรงถอนลูกศร คือความโศกอันปักอยู่ที่หัวอกของอาตมาภาพ ออกไปแล้ว เมื่ออาตมภาพถูกความโศก ครอบงำ มหาบพิตรได้ทรงบรรเทาความโศก ถึงบุตรนั้นเสียได้ ข้าแต่ท้าวสักกะ อาตมภาพ นั้นเป็นผู้มีลูกศรคือความโศก อันมหาบพิตร ทรงถอนออกแล้ว หายโศกแล้ว ใจก็ไม่ขุ่น