พระไตรปิฎก

ตองกล้วยแรกผลิ ฉะนั้น ข้าแต่พระทูล กระหม่อมจอมคน ขอพระองค์ทรงเสวยราช- สมบัติ ทรงดูแลหม่อมฉันเถิด และอย่าทรง ทะยานไปสู่พรหมจรรย์ที่ให้ผลตามกาลเวลา. [๑๐๘๒] เราเห็นกุมารีรุ่นสาว ผู้มีรูปร่างสวยงาม มีผิวพรรณเกลี้ยงเกลา มีทรวดทรงเฉิดฉาย อ่อนละมุนละไมเหมือนเถากาลวัลลี ต้องลม โชย เอนตัวเข้าใกล้ชายเหมือนยั่วยวนชายอยู่ ฉะนั้น. [๑๐๘๓] ต่อมาเราได้เห็นนารีคนนั้น มีความชรา มีอายุล่วงไป ๘๐ ปี ๙๐ ปี ถือไม้เท้าสั่นงกงัน มีร่างกายโค้งค้อมลงเหมือนกลอนเรือนเดินไป. [๑๐๘๔] เราครุ่นคิดถึงคุณและโทษของรูปนั้นอยู่ นั่นเอง จึงนอนอยู่กลางที่นอนแต่คนเดียว เราเมื่อพิจารณาเห็นว่า ถึงเราก็จะเป็นอย่างนี้ จึงไม่ยืนดีในเรือน เวลานี้เป็นเวลาแห่งการ ประพฤติพรหมจรรย์.