พระไตรปิฎก

[๑๒๘๐] ดูก่อนกา ท่านเป็นผู้กินอาหารไม่บริสุทธิ์ มักจะโฉบลงในขณะที่เขาพลั้งเผลอ จะได้กิน ข้าวและน้ำก็โดยยาก ลูกไม้ทั้งหลายท่านก็ไม่ ชอบใจกิน หรือเนื้อในกลางป่าช้า ท่านก็ไม่ ชอบใจกิน. [๑๒๘๑] ดูก่อนกา ผู้ใดอาศัยบริโภคโภคสมบัติ ด้วยกรรมอันสาหัส มักจะโฉบลงในขณะที่เขา พลั้งเผลอ ภายหลังสภาวธรรมตนเอง ก็ย่อม ติเตียนผู้นั้น ผู้นั้นถูกสภาวธรรมตนเองติเตียน แล้ว ก็ย่อมละทิ้งวรรณะ และกำลังเสีย. [๑๒๘๒] ถ้าผู้ใดบริโภคอาหาร แม้จะนิดหน่อย ซึ่งเป็นของเย็นไม่เบียดเบียนผู้อื่นถึงสาหัส ใน กาลนั้นกำลังกายและวรรณะ ย่อมมีแก่ผู้นั้น วรรณะทั้งปวงจะมีแก่ผู้นั้น ด้วยอาหารต่าง ๆ เท่านั้นก็หาไม่. จบ จักกวากชาดกที่ ๘