พระไตรปิฎก

[๑๔๙๕] ดูก่อนพญาช้างตัวประเสริฐ เชิญพ่อ รับเอาคำข้าวเถิด อย่าผ่ายผอมเลย ราชกิจมีเป็นอัน มาก ท่านจะต้องทำราชกิจเหล่านั้น. [๑๔๙๖] นางช้างนั้นเป็นกำพร้า ตาบอด ไม่มี ผู้นำทาง คงจะสะดุดตอไม้ล้มลงตรงภูเขาจัณโฑรณะ เป็นแน่. [๑๔๙๗] ดูก่อนพญาช้าง นางช้างตาบอดหาผู้นำ ทางมิได้ คงจะสะดุดตอไม้ล้มลงตรงภูเขาจัณโฑรณะ นั้นเป็นอะไรกับท่านหรือ. เมื่อพราหมณ์เดินทางยืนขออยู่ บัณฑิตทั้งหลาย ไม่กล่าวว่าควรไป. [๑๔๙๘] ข้าแต่พระมหาราชา นางช้างตาบอด ไม่มีผู้นำทาง คงจะสะดุดตอไม้ล้มลงตรงภูเขาชื่อ จัณโฑรณะนั้น เป็นมารดาของข้าพระองค์. [๑๔๙๙] พญาช้างนี้ย่อมเลี้ยงดูมารดา ท่าน ทั้งหลายจงปล่อยพญาช้างนั้นเสียเถิด พญาช้างตัว ประเสริฐจงอยู่ร่วมกับมารดา พร้อมด้วยญาติทั้งหลาย เถิด. [๑๕๐๐] พญาช้างอันพระเจ้ากาสีทรงปล่อยแล้ว พอหลุดพ้นจากเครื่องผูก พักอยู่ครู่หนึ่ง ได้ไปยังภูเขา จากนั้นเดินไปสู่สระบัวอันเย็นที่เคยซ่องเสพมา แล้ว ดูดน้ำด้วยงวงมารดมารดา.