พระไตรปิฎก

[๑๕๐๑] ฝนอะไรนี้ไม่ประเสริฐเลย ย่อมตก โดยกาลที่ไม่ควรตก บุตรเกิดในตนของเราเป็นผู้บำรุง เรา ไปเสียแล้ว. [๑๕๐๒] เชิญท่านลุกขึ้นเถิด จะมัวนอนอยู่ ทำไม ฉันเป็นลูกของแม่มาแล้ว พระเจ้ากาสีผู้ทรง พระปรีชาญาณ มีบริวารยศใหญ่หลวงทรงปล่อยมา แล้ว. [๑๕๐๓] พระราชาพระองค์ใดทรงปล่อยลูกของ เราตัวประพฤติอ่อนน้อมต่อบุคคลผู้เจริญทุกเมื่อ ขอ พระราชาพระองค์นั้นจงทรงพระชนม์ยืนนาน ทรง บำรุงแคว้นกาสีให้เจริญรุ่งเรืองเถิด. จบมาตุโปสกชาดกที่ ๑