พระไตรปิฎก

มะหาด ผลมะซาง ผลหมากเม่า อันเป็นผลไม้มี รสหวานเล็กน้อย ขอพระองค์จงเลือกเสวยแต่ที่ดี ๆ ข้าแต่พระมหาราชา น้ำนี้เย็นนำมาแต่ซอกภูเขา ขอ เชิญพระองค์ทรงดื่มถ้าทรงปรารถนา ฤาษีทั้งหลายใน อาศรมนี้ พากันไปป่าเพื่อแสวงหาผลาผล เชิญเสด็จ ลุกขึ้นไปทรงเลือกหยิบเอาเองเถิด เพราะข้าพระองค์ ไม่มีมือที่จะทูลถวายได้. [๒๑๔๙] นกแขกเต้าตัวนี้ เจริญดีหนอ ประกอบ ด้วยคุณธรรมอย่างยิ่ง ส่วนนกแขกเต้าตัวโน้น พูด ถ้อยคำหยาบคายว่า จงจับมัดพระราชานี้ฆ่าเสีย อย่า ให้รอดชีวิตไปได้เลย เมื่อนกแขกเต้านั้นรำพันเพ้ออยู่ อย่างนี้ เราได้มาถึงอาศรมนี้ โดยสวัสดี. [๒๑๕๐] ข้าแต่พระมหาราชา ข้าพระองค์ทั้ง สองเป็นพี่น้องร่วมท้องมารดาเดียวกัน ได้เจริญเติบโต ที่ต้นไม้เดียวกัน แต่ต่างพลัดกันไปอยู่คนละเขตแดน สัตติคุมพะเจริญอยู่ในสำนักของพวกโจร ส่วนข้า- พระองค์เจริญอยู่ในสำนักของฤาษีในอาศรมนี้ สัตติ คุมพะนั้น เข้าอยู่ในสำนักของอสัตบุรุษ ข้าพระองค์ อยู่ในสำนักของสัตบุรุษ ฉะนั้น ข้าพระองค์ทั้งสอง จึงต่างกันโดยธรรม. [๒๑๕๑] การฆ่าก็ดี การจองจำก็ดี การหลอกลวง ด้วยของปลอมก็ดี การหลอกลวงด้วยอาการตรง ๆ ก็ดี