พระไตรปิฎก

[๒๒๑๒] กามฉันทะ บังเกิดแก่พระราชกุมาร นั้น เพราะได้ทรงสดับเสียงของนางกุมารี ผู้ขับกล่อม อยู่ พระราชกุมารจึงตรัสถามคนใกล้เคียงว่า โอ ! นั่นเสียงใคร หรือใครมาขับร้องเสียงสูงต่ำ ไพเราะ จับใจ น่ารักนักหนา ไพเราะหูเรานัก. [๒๒๑๓] (พวกพระพี่เลี้ยงจึงกราบทูลว่า) ขอเดชะ เสียงนี้น่ายินดี น่าสนุกสนานมิใช่น้อย ถ้าพระองค์ พึงบริโภคกามคุณไซร้ กามทั้งหลายจะพึงเป็นที่ โปรดปรานพระทัยของพระองค์อย่างยิ่ง. [๒๒๑๔] (พระราชกุมารรับสั่งว่า) เชิญมาภาย ในนี้ จงมาขับร้องใกล้ ๆ เรา เลื่อนเข้ามาขับร้อง ใกล้ตำหนักเรา จงขับกล่อมใกล้ที่บรรทมของเรา. [๒๒๑๕] นางกุมารีนั้น เข้าไปขับกล่อมภาย นอกฝาห้องบรรทม แล้วเลื่อนเข้าไป ณ ตำหนัก ฌานาคารโดยลำดับ จนผูกพระราชกุมารไว้ได้ เหมือนนายหัตถาจารย์จับคชสารป่ามัดไว้ ฉะนั้น. [๒๒๑๖] เพราะรู้กามรสโลกีย์แห่งนางกุมารีนั้น พระราชกุมารจึงเกิดความปรารถนาเป็นอธรรมว่า เรา เท่านั้นพึงได้บริโภคกาม อย่าได้มีบุรุษอื่นเลย ต่อแต่ นั้น พระราชกุมารทรงถือดาบเล่มหนึ่งแล้ว เสด็จไป เพื่อจะฆ่าบุรุษทั้งหลายเสีย ด้วยทรงดำริว่า เราจัก บริโภคกามแต่ผู้เดียว อย่าพึงมีบุรุษอื่นอยู่เลย. [๒๒๑๗] ต่อแต่นั้น ชาวชนบททั้งปวงจึงมา ประชุมกัน ถวายเรื่องราวร้องทุกข์ว่า ข้าแต่พระ-