พระไตรปิฎก

วิธุรบัณฑิตกล่าวว่า [๙๙๘] ดูก่อนปุณณกยักษ์ เชิญท่านนำข้าพเจ้า ไปในสำนักของพ่อตาของท่าน จงประพฤติประโยชน์ ในข้าพเจ้า แม้ข้าพเจ้าก็อยากเห็นท้าววรุณผู้เป็นอธิบดี ของนาคและวิมานของท้าวเธอซึ่งข้าพเจ้าไม่เคยเห็น. ปุณณกยักษ์กล่าวว่า [๙๙๙] คนมีปัญญา ไม่ควรจะดูสิ่งที่ไม่เป็นไป เพื่อประโยชน์เกื้อกูลแก่นรชนนั้นเลย ดูก่อนท่านผู้มี ปัญญาอันสูงสุด เออก็เพราะเหตุอะไรหนอ ท่านจง ปรารถนาจะไปยังที่อยู่ของศัตรูเล่า. วิธุรบัณฑิตกล่าวว่า [๑๐๐๐] แม่ข้าพเจ้าก็รู้ชัด ซึ่งข้อที่ผู้มีปัญญาไม่ ควรเห็นสิ่งที่ไม่เป็นไปเพื่อประโยชน์เกื้อกูลแก่นรชน นั้นแน่แท้ แต่ข้าพเจ้าไม่มีความชั่วที่กระทำไว้ในที่ ๆ ไหนเลย เพราะฉะนั้น ข้าพเจ้าจึงไม่รังเกียจต่อความ ตายอันจะมาถึงตน. ปุณณกยักษ์กล่าวว่า [๑๐๐๑] ดูก่อนบัณฑิต เชิญเถิด ท่านกับข้าพเจ้า มาไปดูพิภพของพระยานาคราช ซึ่งมีอานุภาพหาที่ เปรียบมิได้ เป็นที่อยู่อันมีการฟ้อนรำขับร้องตาม ปรารถนา เหมือนนิฬิญญราชธานีเป็นที่ประทับอยู่ของ ท้าวเวสวัณ ฉะนั้น นาคพิภพนั้น เป็นที่ไปเที่ยว