พระไตรปิฎก

บทว่า ตถฏฺโ - สภาพที่ถ่องแท้ ได้แก่ สภาพตามความเป็น จริง. บทว่า อนตฺตฏฺโ - สภาพที่เป็นอนัตตา ได้แก่ สภาพที่เว้น จากอัตตา. บทว่า สจฺจฏฺโ - สภาพที่เป็นสัจจะ ได้แก่ การที่ไม่พูดหลอก ลวง. บทว่า ปฏิเวธฏฺโ - สภาพที่เป็นปฏิเวธะคือการแทงตลอด ได้ แก่ สภาพที่ควรแทงตลอด. บทว่า อภิชานนฏฺโ ได้แก่ สภาพที่ควรรู้ยิ่ง. บทว่า ปริชานนฏฺโ ได้แก่ สภาพที่ควรกำหนดรู้ เพราะ กำหนดรู้ด้วยความรู้. บทว่า ธมฺมฏฺโ - สภาพที่เป็นธรรม คือ มีอรรถว่าทรงสภาพ ไว้เป็นต้น. บทว่า ธาตฏฺโ - สภาพที่เป็นธาตุ มีอรรถว่าเป็นของสูญ เป็นต้น. บทว่า าตฏฺโ ได้แก่ สภาพที่รู้ คือ อาจรู้ได้. บทว่า สจฺฉิกิริยฏฺโ คือ สภาพที่ควรทำให้แจ้ง. บทว่า ผสฺสนฏฺโ คือ สภาพที่ควรสัมผัสด้วยญาณ.