Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 72 หน้าที่ 220

เล่ม มมร. 72 หน้า 220 ข้อ 122
ครั้งนั้น เราได้นิมนต์พระตถาคตผู้ ปราศจากมลทินพระองค์นั้น พร้อมด้วยพระสาวก ให้เสวยตลอด ๗ วัน แล้วให้ครองผ้า เราหมอบศีรษะลงแล้วจมลงในสาครคือ อนันตคุณของพระศาสดาพระองค์นั้น เต็มเปี่ยม ไปด้วยปีติ ได้กราบทูล ดังนี้ว่า ข้าแต่พระมหามุนี ขอให้ข้าพระองค์ได้ เป็นเช่นกับภิกษุผู้สัทธาธิมุต ที่พระองค์ตรัส ชมเชยว่า เลิศกว่าภิกษุผู้มีศรัทธาในพระศาสนา นี้เถิด เมื่อเรากราบทูลดังนี้แล้ว พระมหามุนี ผู้มีความเพียรใหญ่ มีพระทรรศนะมิได้เครื่อง กีดกัน ได้ตรัสพระดำรัสนี้ในท่ามกลางบริษัทว่า จงดูมาณพผู้นี้ ผู้นุ่งผ้าเนื้อเกลี้ยงสีเหลือง มีอวัยวะอันบุญสร้างสมให้คล้ายทองคำ ดูดดื่มตา และใจของหมู่ชน ในอนาคตกาล มาณพผู้นี้จักได้ เป็นพระสาวกของพระโคดมผู้แสวงหาคุณอันยิ่ง ใหญ่ เป็นผู้เลิศกว่าภิกษุทั้งหลายฝ่ายสัทธาธิมุต เขาเป็นเทวดาหรือมนุษย์ก็ตามจักเป็นผู้ เว้นจากความเดือดร้อนทั้งปวง รวบรวมโภคทรัพย์ ทุกอย่าง มีความสุขท่องเที่ยวไป
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka