Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 72 หน้าที่ 323

เล่ม มมร. 72 หน้า 323 ข้อ 131
บิณฑบาต จึงทำจิตให้เลื่อมใส แล้วร้องด้วย เสียงอันไพเราะ ครั้งนั้น เราบินไปสวนหลวง คาบผล มะม่วงที่สุกดีมีเปลือกเหมือนทองคำมาแล้ว น้อม เข้าไปถวายแด่พระสัมพุทธเจ้า เวลานั้นพระพิชิตมารผู้ประกอบด้วยพระ- กรุณา ทรงทราบวาระจิตของเรา จึงทรงรับบาตร จากมือของภิกษุอุปัฏฐาก เรามีจิตร่าเริงถวายผลมะม่วงแด่พระมหา- มุนี เราใส่บาตรแล้วก็ประนมปีก ร้องด้วยเสียง อันไพเราะ น่ายินดี เสนาะน่าฟัง เพื่อบูชา พระพุทธเจ้า แล้วไปนอนหลับ ครั้งนั้น นกเหยี่ยวผู้มีใจชั่วช้าได้โฉบ เอาเรา ผู้มีจิตเบิกบาน มีอัธยาศัยไปสู่ความรัก พระพุทธเจ้า แล้วไปนอนหลับ เราจุติจากอัตภาพนั้นไปเสวยมหันตสุข ในสวรรค์ชั้นดุสิต แล้วมาสู่กำเนิดมนุษย์ เพราะ กรรมนั้นพาไป ในภัทรกัปนี้ พระพุทธเจ้าผู้มีพระนาม ตามพระโคตรว่ากัสสปะ เป็นเผ่าพันธุ์พรหม มี พระยศใหญ่ ประเสริฐกว่านักปราชญ์ ได้เสด็จ อุบัติขึ้นแล้ว
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka