Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 72 หน้าที่ 391

เล่ม มมร. 72 หน้า 391 ข้อ 137
พระผู้เป็นสารถีฝึกนระ ทรงเห็นประชา สัตว์ที่ควรจะนำไปให้ตรัสรู้ได้ แม้ในสถานที่นับ ด้วยโยชน์ไม่ถ้วน ก็รีบเสด็จไปทรงแนะนำ ครั้งนั้น เราเป็นบุตรของพราหมณ์ใน พระนครหังสวดี เป็นผู้เรียนจบทุกเวท เข้าใจ ไวยากรณ์ ฉลาดในนิรุตติ เฉียบแหลมในคำภีร์ นิฆัณฑุ เข้าใจตัวบท รู้ชัดในคัมภีร์เกฏุตะ ฉลาด ในฉันท์และกาพย์กลอน เมื่อเที่ยวเดินพักผ่อน ได้ไปถึงพระวิหาร หังสาราม ได้เห็นพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐสุด อันมหาชนแวดล้อม เรามีมติเป็นข้าศึก เข้าไปเฝ้าพระพุทธ- เจ้า ผู้ปราศจากกิเลสธุลี ซึ่งกำลังทรงแสดงธรรม ได้สดับพระดำรัสอันงามของพระองค์อันปราศจาก มลทิน ไม่ได้พบเห็นพระดำรัส ที่ไร้ประโยชน์ ของพระมุนี คือ คำที่ซักมาผิด คำที่ต้องกล่าวซ้ำ หรือคำที่ไม่ถูกทาง เพราะฉะนั้นเราจึงได้บวช โดยเวลาไม่นานเลยเราก็เป็นผู้แกล้วกล้า ในธรรมทุกอย่าง ได้รับสมมติให้เป็นเจ้าหมู่เจ้า คณะ ในพระพุทธพจน์อันละเอียด
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka