Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 72 หน้าที่ 409

เล่ม มมร. 72 หน้า 409 ข้อ 140
ทรงเป็นผู้เยียวยาพยาธิคือโทสะเหมือนกับหมอ ใหญ่ ทรงเป็นศัลยแพทย์ผ่าฝีมือคือทิฏฐิ เหมือน ศัลยแพทย์ผู้ประเสริฐสุด ครั้งนั้น พระองค์ทรงส่องโลกให้โชติช่วง อันมนุษย์และทวยเทพ สักการะเป็นดัง พระอาทิตย์ ส่องแสงสว่างให้แก่นรชน ฉะนั้น ทรงแสดง พระธรรมเทศนาในบริษัททั้งหลาย พระองค์ทรงพร่ำสอนอย่างนี้ว่า บุคคลจะ มีโภคทรัพย์มากได้ เพราะให้ทาน จะเข้าถึงสุคติ ได้เพราะศีล จะดับกิเลสได้ เพราะภาวนา ดังนี้ บริษัททั้งหลายฟังเทศนานั้นอันให้เกิด ความแช่มชื่นมาก ไพเราะทั้งเบื้องต้นท่ามกลาง และที่สุด มีรสใหญ่ ประหนึ่งน้ำอมฤต เราได้ สดับพระธรรมเทศนาของพระพิชิตมาร จึงถึง พระสุคตเจ้าสรณะ นอบน้อมตราบเท่าสิ้นชีวิต ครั้งนั้น เรานั้นได้เอาของหอมมีชาติ ๔ ทาพื้นพระคันธกุฎีของพระมหามุนีเดือนหนึ่ง ๘ วัน โดยตั้งปณิธานให้สรีระที่ปราศจากกลิ่นหอม ให้มีกลิ่นหอม ครั้งนั้น พระพิชิตมารได้ตรัส พยากรณ์เราผู้จะได้มีกลิ่นหอมว่า นระใดเอาของหอมทาพื้นพระคันธกุฎี คราวเดียว ด้วยผลของกรรมนั้น นระนี้เกิดใน ชาติใด ๆ จักเป็นผู้มีตัวหอมทุกชาติไป จักเป็น
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka