ได้มาเป็นพระเขมาเถรี พระอุบลวรรณา
เถรี พระปฏาจาราเถรี พระกุณฑลเกสีเถรี ดิฉัน
พระธรรมทินนาเถรี และวิสาขาอุบาสิกาเป็นที่ ๗.
ด้วยกุศลกรรมที่ทำไว้แล้วนั้น และด้วย
การตั้งเจตน์จำนงไว้ ดิฉันละร่างกายมนุษย์แล้ว
ได้ไปสู่สวรรค์ชั้นดาวดึงส์.
ในภพหลังครั้งนี้ ดิฉันเกิดในสกุลเศรษฐี
ที่ตกยาก จนทรัพย์ เป็นวงศ์ต่ำ ไปสู่สกุลที่มี
ทรัพย์ พวกเสสชนก็รับรองแสดงว่าดิฉันจนทรัพย์
เมื่อดิฉันคลอดบุตรแล้ว ก็เป็นที่เอ็นดูแห่งชน
ทั้งปวง
กุมารซึ่งเป็นบุตรอ่อนนั้นดำรงอยู่ในความ
สุข เป็นที่รักใคร่ของดิฉันดุจชีวิตของตน ได้ถึง
อำนาจของยมราชเสียแล้ว
ดิฉันอัดอั้นด้วยความโศกเศร้า มีหน้า
เศร้าตลอดวัน มีตาชุ่มด้วยน้ำตา เป็นคนมีหน้า
ร้องไห้ อุ้มศพลูกที่ตายพูดเพ้อไป.
ครั้งนั้น บุรุษผู้หนึ่งเห็นเข้าแล้ว พาเข้า
ไปเฝ้าพระพุทธเจ้า ผู้เป็นหมอดีเลิศอุดม ดิฉัน
ได้ทูลว่า ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ขอพระองค์ได้
โปรดประทานยาที่แก้บุตรตายให้กลับเป็นเถิด