พระไตรปิฎก

ทูลแก่พระองค์ดังนี้ว่า นางพราหมณีนี้มิใช่ ภริยาของอาตมภาพ เป็นผู้ประพฤติธรรม ร่วมกัน เป็นผู้มีคำสอนร่วมกัน พระราชาทรง กำหนัดหนักหน่วงในนางพราหมณีนั้น จึง รับสั่งให้พวกราชาบุรุษจับ ทรงบีบคั้นด้วย กำลังสั่งให้นำเข้าไปยังภายในพระนคร เมื่อ ภริยาเก่าของเราเกิดร่วมกัน มีคำสอนร่วมกัน ถูกฉุดคร่าไป ความโกรธพึงเกิดแก่เรา เรา ระลึกถึงศีลวัตรได้พร้อมกับความโกรธที่เกิด ขึ้น เราข่มความโกรธได้ ณ ที่นั้นเอง ไม่ให้ มันเจริญขึ้นไปอีก ถ้าใคร ๆ พึงเอาหอกอัน คมกริบแทงนางพราหมณีนั้น เราก็ไม่พึงทำ ลายศีลของเราเลย เพราะเหตุแห่งโพธิญาณ เท่านั้น เราจักเกลียดนางพราหมณีนั้น ก็หามิได้ และเราจะไม่มีกำลังก็หามิได้ เพราะ พระสัพพัญญุตญาณเป็นที่รักของเรา ฉะนั้น เราจึงรักษาศีลไว้ ฉะนี้แล. จบ จูฬโพธิจริยาที่ ๔