Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 14 หน้าที่ 142

เล่ม มมร. 14 หน้า 142 ข้อ 271
ก็ข้าพระองค์ได้เห็นพระสัมมาสัม- พุทธเจ้า ผู้ยังหมู่ชนให้ข้ามพ้นวิจิกิจฉาใน กาลใด กาลนั้น ข้าพระองค์ปราศจากความ กลัว เข้าไปเฝ้าพระสัมมาสัมพุทธเจ้าใน วันนี้. ข้าพระองค์ขอถวายบังคมพระพุทธ- เจ้าผู้ขจัดเสียซึ่งลูกศร คือตัณหา ผู้ไม่มี บุคคลเปรียบ ผู้กล้าหาญผู้เป็นเผ่าพันธุ์ พระอาทิตย์. ข้าแต่พระองค์ผู้นิรทุกข์ ในกาลก่อน ข้าพระองค์ทำความนอบน้อมแก่พรหม พร้อมด้วยหมู่เทพ วันนี้ ข้าพระองค์ถวาย นมัสการแด่พระองค์ เชิญพวกเราจงทำ ความนอบน้อมเถิด. พระองค์เป็นสัมพุทธเจ้าผู้ประเสริฐ เป็นศาสดาอย่างยอดเยี่ยม บุคคลที่จะ เปรียบกับพระองค์ในโลกนี้ กับทั้งเทวโลก ไม่มีเลย. ท้าวสักกะเปล่งอุทาน - ได้ธรรมจักษุ [๒๗๑] ครั้งนั้นแล ท้าวสักกะผู้จอมเทพ ได้เรียกปัญจสิขคนธรรพ์ เทพบุตรมาแล้วตรัสว่า พ่อปัญจสิขะ เธอเป็นผู้มีอุปการะแก่เรามากนัก เธอ ยังพระผู้มีพระภาคเจ้าพระองค์ใดให้ทรงยินดีก่อนแล้ว ภายหลังฉันจึงได้เข้าไป
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka